Gdy słucham co mówisz, widzę, kim jesteś

Mutyzm wybiórczy. Podstawowe informacje. – Mówidełko
Mutyzm wybiórczy. Podstawowe informacje.
04/01/2019

Mutyzm wybiórczy to zaburzenie, które dotyka 7 dzieci na 1000. Po raz pierwszy zostało opisane w 1877 roku przez niemieckiego lekarza Kussmaula, który nazwał je „aphasia volentaria” czyli afazja dobrowolna. W 1934 roku angielski lekarz Tramer opisał kilka przypadków niemówiących dzieci i wprowadził termin „mutyzm planowany”. W 1994 roku do klasyfikacji DSM IV wprowadzono termin „mutyzm wybiórczy”.

 

 

Mutyzm to zaburzenie w którym dziecko komunikuje się tylko w pewnych okolicznościach lub nie komunikuje się wcale.

Można go podzielić na dwie grupy:

– mutyzm selektywny/wybiórczy (kiedy dziecko komunikuje się tylko w wybranych sytuacjach lub z wybranymi osobami)

– mutyzm całkowity (kiedy dziecko nie komunikuje się werbalnie w żadnej sytuacji ani z żadną osobą)

Zdarza się, że u dzieci normalnie mówiących pojawia się mutyzm sytuacyjny – mamy z nim do czynienia najczęściej w sytuacjach dla dziecka nowych bądź trudnych i ma charakter przejściowy (do 3tygodni). Jeżeli milczenie dziecka utrzymuje się dłużej niż trzy tygodnie należy zacząć wstępną diagnostykę w kierunku MW.

Kryteria diagnostyczne mutyzmu wybiórczego:

ICD 10 (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych F94.0):

– ekspresja i rozumienie w normie

-możliwa do potwierdzenia niemożność mówienia w specyficznych sytuacjach, w których od dziecka oczekuje się mówienia

– czas trwania mutyzmu przekracza cztery tygodnie (obecnie 4 tygodnie dajemy dziecku na adaptację + 4 milczenia=podejrzenie o MW)

-zaburzenia nie wyjaśnia brak znajomości języka mówionego wymaganego w sytuacjach społecznych, w których występuje niemożność mówienia

– wykluczono występowanie całościowych zaburzeń rozwoju

DSM V

– brak mówienia w określonych sytuacjach pomimo mówienia w innych

-zaburzenie utrudnia osiąganie sukcesów edukacyjnych lub zawodowych oraz komunikację społeczną

– brak mówienia nie wynika z braku znajomości języka lub dyskomfortu związanego z porozumiewaniem się w danym języku

– zaburzenia nie można wyjaśnić zaburzeniami komunikacyjnymi (np. jąkanie), całościowymi zaburzeniami rozwoju (autyzm) czy zaburzeniami psychotycznymi (schizofrenia).

Made by kamilbartusik.pl